Misschien wisten zij alles
Van het weekend lazen LL&LL een paar verhaaltjes voor. Heel simpel, maar als metafoor ook heel raak. Het boekje heet Voor Meta (nu ik het opschrijf zie ik pas de woordspeling), de naam van de auteur moet ik nog even navragen.
Het was aanleiding weer even in het boek van Toon Tellegen te duiken – 'Misschien wisten zij alles'. Het boek viel open op onderstaand verhaaltje van Mier en Eekhoorn. Ik geef het hie weer, ter kennismaking voor diegenen die de verhalen nog niet kennen.
Toen de mier en de eekhoorn op een keer door het bos wandelden stuitten zij op een zwart muurtje, dwars over de weg. Dat muurtje hoorde daar niet te staan. Zij duweden tegen het muurtje, maar het gaf niet mee.
x91We kunnen er omheen lopenx92, zei de eekhoorn.Maar om de een of andere reden vond de mier dat niet eerlijk. Hij nam een aanloop en probeerde in xe9xe9n keer boven op het muurtje te komen. Hij haalde het bijna, maar het muurtje was glad en hij gleed naar beneden.x91Aux92, zei hij.
De eekhoorn schudde zijn hoofd.x91Geef me eens een zetjex92, zei de mier.De eekhoorn tilde de mier op, zodat hij boven zijn hoofd kom staan.x91Ik ben er bijna!x92 riep de mier.x91Ja?x92, riep de eekhoorn, die niet makkelijk stond.De mier sprong, maar weer kwam hij iets te kort. Hij vel boven op de eekhoorn en samen vielen zij op de grond.
x91We zouden er omheen kunnen lopenx85x92 stelde de eekhoorn opnieuw voor.x91Daar is het nu te laat voorx92, zei de mier. x91Dan hadden we dat meteen moeten doenx92.De eekhoorn ging op de grond zitten. Maar de mier pakte een tak van de iep die daar stond. Hij bond de tak om zijn middel, liep zo ver mogelijk naar achteren en liet zich toen omhoog zwiepen. Met een zware dreun kwam hij tegen de bovenkant van het muurtje aan en gleed naar beneden.x91Het scheelde niets!x92 riep hij opgewonden.
x91Ik loop er omheenx92, zei de eekhoorn.x91Geen sprake vanx92, zei de mier. Hij sprong overeind en hield de eekhoorn tegen.x91Dat zou zonde zijnx92, zei hij.De eekhoorn ging weer zitten. De mier had inmiddels talrijke bulten en schrammen op zijn rug en zijn benen, maar hij ging weer druk aan het werk. Hij timmerde een ladder van takken en doornen. Het was geen mooie ladder, en hij was ook niet stevig, en toen de mier boven op de ladder stond en zijn voet al op het muurtje wilde zettenbrak de ladder en viel de mier tussen de gebroken takken en de gebroken doornen naar beneden. Hij lag daar bedolven onder de resten van zijn ladder, maar niet voor lang, want hij sprong overeind en kon de eekhoorn nog net bij zijn staart grijpen, voordat hij om het muurtje was gelopen.x91O neex92, zei de mier. x91Dat nooitx92.
Later die middag probeerde de mier nog een keer met volle vaart door het muurtje heen te lopen, en van twee boomstammen maakte hij nog een soort wip die hem over het muurtje heen moest werpen. Tegen de avond gingen zij naar huis. De mier leunde zwaar op de schouder van de eekhoorn. Hij vertelde dat hij die avond wel een manier zou vinden. Hij had thuis nog een boek met honderd manieren om over muurtjes te komen of anders zou hij zelf wel iets verzinnen.x91Morgen lach ik om dat muurtjex92, zei hij. Let maar op, eekhoorn!'
Maar de eekhoorn lette niet meer op en zeulde hem naar zijn huis, niet ver van het midden van het bos.
Het boek is nog tweedehands verkrijgbaar of te bestellen als e-book.
Hier leest Toon zelf een van zijn verhalen voor.
