Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is – K. Schippers

Bij het wakker worden, bleek ik mijn ogen haast niet open te krijgen. Ontstoken ogen. Toen het wel lukte zag ik de wereld door een dikke waas met verschillende kleurrijke prisma’s. Het deed me direct aan bovenstaand gedichtje denken. Maar het riep ook de vraag op: welk signaal geeft mijn lichaam?

De zin van ziek zijn. Ik kocht het boek begin jaren ’90. De helft van mijn middelbare schooltijd heb ik ziek thuis doorgebracht vanwege astmatische bronchitis. Handenvol medicijnen gingen er naar binnen – ze bestreden de symptomen, maar het werd er niet echt beter op. Ik was wel toe aan een ander perspectief. Niet goed omgaan met agressie, opkroppen, een binnenvetter zijn – ligt hier een verband met CARA-klachten? Ik kon er wel wat mee.

‘Je kunt je leven helen’ was een volgende stap. Louise Hay benoemt gedachtenpatronen als oorzaak van ziekte. Bronchitis: ontstoken familiesfeer. Ruzies en schreeuwen, soms in stilte. Hmm – dat stemt tot nadenken.

Wat zegt zij over oogproblemen: niet prettig vinden wat je in je leven ziet. Ik ben met heel veel leuke dingen bezig, maar toch zijn er ook zaken die niet zo lopen als ik voor ogen had.

Beide boeken hebben veel ontdekkingen opgeleverd, Avatar gaat een stap verder. Het blijft niet alleen bij constateren, je kunt ook opruimen.

Overtuigingen zijn de filters waarmee je de werkelijkheid waarneemt. Ik vat de ontsteking op als een signaal om dit filter eens te onderzoeken. Vandaag is een mooie dag voor een minicursus overtuigingen managen. Belemmerende overtuigingen loslaten, helpende overtuigingen vaststellen en dan op deze wolk stappen en op weg naar mijn hemel op aarde.

Fijne Hemelvaartsdag.

Tijdens wizards in 2010 namen we een besluit: er komt een hond. Joy ging zoeken op het internet en kwam op deze advertentie. Een ritje Belgie hadden ze er wel voor over om hem op te halen. Ik was in de cursus, heb hem kort even gezien, maar kon pas een week later echt kennismaken.

Heerlijk om te zien wat een mooie, rustige hond vol zelfvertrouwen hij is geworden. Ik ben nog steeds blij dat we deze keuze hebben gemaakt

‘Mam, mag ik alsjeblieft een kat? De kat van mijn vriendin heeft kittens en ze zijn zo schattig’. Ik houd de boot af. De CARA-klachten die ik had zijn vrijwel weg met behulp van acupunctuur en Avataroefeningen. De vakantie op de ponycamping is goed verlopen, maar  dat is toch anders dan hele dagen een kat in huis. Het gezonde verstand zegeviert. Of is het angst?

Leef vanuit je hart. Via Facebook verstuur ik talloze malen dit bericht, op welke manier ik het ook maar tegenkom. Maar in dit geval doe ik het zelf niet, want natuurlijk wil ik diep in mijn hart een kat. Op het moment dat ik me dit realiseer, komt er een sms-je binnen. ‘MAM, PLZ!!! Kijk dan hoe lief ze is! Dit is de allerlaatste die er nog is’. De slimmerd heeft er een fotootje bij gedaan en als ik haar zie weet ik dat dit onze kat is. We doen het!

Sinds september is ze er en ik geniet.’s Morgens komt ze lekker bij me zitten achter de pc, tevreden snorrend in mijn armen. Het is heerlijk haar te zien stoeien met de hond. Ze bespringt hem enthousiast als we terugkomen van een rondje. Ze gaat voor de tuindeur zitten, de hond belettend naar binnen te gaan. Ze ontdekt de buitenwereld, jaagt op vliegjes,  vangt een hommel, haar nieuwsgierigheid en verwondering over al haar ontdekkingen zijn heerlijk om te zien. Ze daagt uit en vliegt er dan vandoor –  de trap op, wetend dat hij haar daar niet mag volgen.

En allergie? Tja, vak creeer je natuurlijk juist datgene waar je bang voor bent.  Ik heb wat klachten gehad. Ik heb weer een tijdje ‘gepuft’. Ik ben doorgegaan op de ingeslagen weg: veel avataroefeningen, wat vaker acupunctuur en langzaam maar zeker nemen klachten en medicijngebruik weer af, Nieuwe mogelijkheden dienen zich aan: ik hoor goede resutaten van voedingssupplementen.

Leef vanuit je hart, blijf kijken naar mogelijkheden en denken in oplossingen en geniet! Veranderen is doen.

De hond is uitgelaten, nu koffie zetten en dan de sudoku. Terwijl ik koffie zet, daagt de hond de kat uit voor een stoeipartijtje.  Neef schuift met een kopje thee bij me aan tafel en doet zijn huiswerk. De hond ligt te snurken op de bank.

Als de sudoku af is, loop ik naar boven om wat mails te versturen. Bij terugkomst in de kamer is het huiswerk gedaan. Neef zoekt op You Tube wat van zijn favoriete rapnummers. ‘Moet je horen, hoe vind je deze? En deze? Soms zitten ze zo lekker in de flow dat ik er gewoon kippenvel van krijg’.

Ik hoor wat hij bedoeld. Lekkere muziek, rake rijmen, vaak in hoog tempo. Indrukwekkend, de vaardigheid waarmee ze dit doen. Maar het zijn vooral de teksten die me raken.  Twijfel, tijdmachine, dingen gedaan, hip hop baby, Mama sorry, Michel : stuk voor stuk gaan ze over pittige onderwerpen. De wereld gezien door deze ogen ziet er niet rooskleurig uit.

‘Wat vind je ervan?’ ‘Ik  word er vooral een beetje triest van. Ik weet dat deze werkelijkheid ook bestaat, maar het voelt zo uitzichtloos. Weten ze nog wel dat het ook anders kan?’ ‘Tuurlijk, daarom zijn ze ook in de muziek gegaan’,  lacht hij en duikt naar de grond om wat push ups te doen.

 Ik was 36 toen ik zwanger werd. Vaak heb ik in die tijd en de jaren ervoor gedacht aan het bijbelverhaal over Sara. Zij lachte uit ongeloof, maar toch werd ze zwanger. Ik heb ook zeker momenten gekend, dat ik niet meer durfde geloven dat het waar kon zijn, dat ik ooit zwanger zou zijn. Wat was ik blij! ‘En Sara lachte’, dacht ik dan, maar nu van blijdschap en dankbaarheid.

Ik had dus al kennis gemaakt met Sara, maar sinds gisteren kan ik officieel deze status aannemen. Het was een mooie dag, lekker thuis in eigen huis, genieten van wat is.Zoveel van wat 25 jaar geleden nog een wens was: man, kinderen, kleinkinderen, huis, huisdieren is nu in mijn dagelijkse leven aanwezig.

Er is veel veranderd sinds toen. Familieleden zijn gegaan, nieuwe zijn gekomen. Vrienden gaan hun eigen weg, soms dichtbij, soms ver weg, nog altijd is er de connectie. Nieuwe vrienden dienen zich aan, een verrijking. Zoveel mensen die met ons meeleven en wij met hen – dat is rijkdom. Samen delen, samen spelen. Op de kleuterschool zijn het woorden, nu voel ik de rijkdom. Ik heb een heerlijke dag gehad met alle mensen die mij lief zijn, op welke manier het contact ook maar ingevuld was. Sara lachte. OP naar de volgende 50 jaar. Nieuwe ontmoetingen, nieuwe ervaringen, nieuwe rijkdom. Dank jullie wel!